Ποτοποιία

 

Ευτράπελα και διασκεδαστικά από την Ελληνική Ποτοποιία

Ο Χρήστος Θωμόπουλος, ο διάδοχος του ιδρυτή της «Ποτοποιίας Θωμόπουλου» η οποία από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα δημιούργησε το διαχρονικό, περίφημο Ούζο «Sans Rival», αποτελεί ένα ζωντανό μύθο της σύγχρονης ιστορίας της Ελληνικής Ποτοποιίας.

 

Σήμερα αναδημοσιεύουμε το απολαυστικό άρθρο του με τίτλο «Ευτράπελα και διασκεδαστικά από την Ελληνική Ποτοποιία» που δημοσιεύεται στο τρέχον τεύχος του έντυπου, επαγγελματικού περιοδικού restaurant.com.gr  (μέσα στο πολυσέλιδο «Αφιέρωμα στα Οινοπνευματώδη»):

 

Όταν ο εκλεκτός φίλος και ένθερμος πατριώτης Λεωνίδας Κουμάκης μου έκανε την τιμή να μου ζητήσει να γράψω ένα άρθρο για το «Αφιέρωμα στα αλκοολούχα» του περιοδικού restaurant.com.gr  σκέφτηκα ότι έχω κατά καιρούς γράψει πάρα πολλά καταπολεμώντας την αφόρητη Ελληνική Γραφειοκρατία και τα λοιπά «χαρίσματα» του Ελληνικού Κράτους. Γι’ αυτό και τούτη την φορά αποφάσισα να γράψω κάτι πιο ευχάριστο και συνάμα –ελπίζω- διασκεδαστικό, ανασύροντας μερικές μνήμες από την πολυετή ενασχόλησή μου με την Ελληνική ποτοποιία και τα κοινά.

 

Ο μακαρίτης Αλέκος Μεταξάς, άνδρας καλός κ’ αγαθός, συγγενής της γνωστής οικογένειας και φίρμας, είχε ένα μικρό κατάστημα στο οποίο είχε τοποθετήσει μια τεράστια επιγραφή «ΠΟΤΟΠΟΙΪΑ ΜΕΤΑΞΑ», στην περιοχή του λιμένα Πειραιώς και συγκεκριμένα απέναντι από την γνωστή Τρούμπα. Συγχρόνως ο συμπαθέστατος και καλοκάγαθος κυρ Αλέκος, πολύ περισσότερο διέπρεπε σε ένα άλλο κλάδο ανθρώπινης δραστηριότητος, εκείνη της πάλης, και ειδικότερα στην κατηγορία βαρέων βαρών. Από την εξαιρετικά πετυχημένη καριέρα του στο άθλημα αυτό, ο κυρ Αλέκος είχε τιμηθεί με πολλά και σπουδαία παράσημα  και με δικαιολογημένη υπερηφάνεια κοσμούσε με αυτά το αγέρωχο στήθος του. Και έως εδώ τα πράγματα ήσαν ευχάριστα και ομαλά. Το διασκεδαστικό της υπόθεσης άρχισε όταν ο κυρ Αλέκος είχε την έμπνευση να φωτογραφηθεί με όλα τα παράσημα, την δε φωτογραφία αυτή, να την χρησιμοποιήσει για την εκτύπωση ετικετών τις οποίες επικολλούσε στις φιάλες των προϊόντων του ώστε να παρέχεται η εντύπωση στους πελάτες και στους καταναλωτές ότι τα παράσημα του είχαν απονεμηθεί για την ανώτερη ποιότητα των προϊόντων του!

 

Αν και έχουν έκτοτε περάσει αρκετές δεκαετίες, διατηρώ ακόμη ζωηρή την ανάμνηση της επισκέψεως του κ. Αλέκου ο οποίος με θριαμβευτικό ύφος και χτυπώντας με «χαϊδευτικά» στην πλάτη (ευτυχώς χωρίς να μου προξενήσει τραύματα εκ της θωπείας του) μου ανήγγειλε περιχαρής: Αγαπητέ μου Χριστάκη εσύ που είσαι υιός του πολύ αγαπημένου και εκλεκτού μου φίλου Πέτρου Θωμόπουλου, ζητάω την βοήθειά σου γνωρίζοντας ότι ποτέ δεν θα μου την αρνηθείς: Προχθές έδεσαν ένα καράβι ιδιοκτησίας τους στην Τρούμπα κάποιοι πολύ πλούσιοι Έλληνες εξ Αιγύπτου. Είδαν την επιγραφή ΚΟΝΙΑΚ ΜΕΤΑΞΑ, με επισκέφτηκαν, δοκίμασαν το προϊόν, τους άρεσε πάρα πολύ και μου παρήγγειλαν 500 κιβώτια, μου κατέβαλαν δε και ολόκληρη την αξία τους τοις μετρητοίς. Τώρα από εσένα, που είσαι ο μόνος που μπορώ να στηριχθώ και που είναι γνωστό το ενδιαφέρον σου και η δράσις σου για την ανάπτυξη των Ελληνικών Εξαγωγών, ζητάω να με βοηθήσεις να κάνω τις διατυπώσεις εξαγωγής (που τότε ήταν πράγματι απαράδεκτα πολύπλοκες και κοπιώδεις όπως αξίζει σε ένα οργανωμένο και προοδευτικό Κράτος!).

 

Αφού τον διαβεβαίωσα ότι ευχαρίστως θα έθετα τις γνώσεις  μου εις την διάθεσή του, δεν δίστασα να του επισημάνω συγχρόνως ότι οι ετικέτες του έφεραν την ένδειξη BRANDY ενώ το περιεχόμενο δεν είχε καμιά συγγένεια έστω και... εξ αγχιστείας με το φημισμένο οινοπνευματώδες ποτό και ως εκ τούτου στην Αίγυπτο το προϊόν θα χαρακτηριζόταν σαν ΤΑΦΙΑ, οπότε θα ήταν εντελώς αδύνατο να εισαχθεί στην πολύ πλούσια τότε χώρα των Φαραώ!!

 

Απτόητος όμως  ο κυρ Αλέκος μου επαναλάμβανε χωρίς τον παραμικρό δισταγμό ότι «αφού το δοκίμασαν και τους άρεσε και εγώ τα λεφτά τα πήρα, τι με νοιάζει τι θα κάνουν αυτοί από εκεί και πέρα»!

 

Επακολούθησε μια σειρά από αστεία περιστατικά κατά την σύνταξη των εξαγωγικών εγγράφων, δεν ξεχνώ δε πως όταν τον ρώτησα πόσους οινοπνευματικούς βαθμούς είχε το προϊόν προκειμένου να συμπληρώσω την σχετική δήλωση προς το Γενικό Χημείο του Κράτους, μου απάντησε με αφοπλιστική αφέλεια: Α! εμένα για βαθμούς μη με ρωτάς, εγώ το δοκιμάζω και εάν μου φανεί αδύνατο του βάζω και άλλο οινόπνευμα.

 

Στην παρατήρησή μου ότι παρόμοιες δηλώσεις δεν γίνονται δεκτές από τις Δημόσιες Αρχές, μου υπέδειξε να γράψω του βαθμούς που έκανα το δικό μου κονιάκ, δηλαδή 40. Πως να μη διασκεδάσω όταν κατά την εξέταση των δειγμάτων από το Χημείο οι βαθμοί βρέθηκαν … 48.

 

Και το αποτέλεσμα της τερπνής αυτής ιστορίας ήταν φυσικά το αναμενόμενο, δηλαδή το εμπόρευμα δεν εισήχθη στην Αίγυπτο, οι αγοραστές διαμαρτυρόμενοι ζήτησαν τα χρήματά τους πίσω από τον κυρ Αλέκο, τελικά όμως προτίμησαν να τα χάσουν όλα παρά να θέσουν σε κίνδυνο την σωματική τους ακεραιότητα από ένα πρωταθλητή της πάλης και μάλιστα βαρέων βαρών.

 

Και επειδή ο λόγος περί του σήματος ΜΕΤΑΞΑ μου έρχεται ακόμη στη μνήμη η περιπέτεια του «ευφυέστατου» ποτοποιού Πειραιώς Κονταρίνη ο οποίος βρήκε ένα φοιτητή που είχε το επώνυμο Μεταξάς τον ...έχρησε συνεταίρο του και μετονόμασε την Ποτοποιία του σε «Ποτοποιία Μεταξά» προς δόξα του Ελληνικού δαιμόνιου.

 

Όσο για την μακραίωνα ιστορία της δικής μας ποτοποιίας, εκτός από τις δεκάδες απόπειρες απομιμήσεως και παραποιήσεως του σήματος SANS RIVAL, από τα πολλά αστεία περιστατικά που θυμάμαι θα αναφέρω, λόγω του περιορισμένου φιλόξενου χώρου του περιοδικού, μόνο τον εξ επαρχίας πελάτη που μας παρήγγειλε μερικά κιβώτια ΟΥΖΟ «ΦΕΣΤΙΒΑΛ» καθώς και φίλο του πατέρα μου ο οποίος περιχαρής τον σύστησε σε  συγκέντρωση φίλων του ως εξής: «Από ‘δω ο κύριος Πέτρος Θωμόπουλος που παράγει τα γνωστό ΟΥΖΟ “SANTRAL”!».

Ποτοποιία Θράκης

1893

Η ιστορία μας αρχίζει στο Βορειοανατολικό άκρο της Ελλάδας και  στην μικρή πόλη της Κομοτηνής. Εκεί οι πιστοί συνεχιστές της παράδοσης ξεκίνησαν με υποτυπώδη μέσα να παράγουν και να εμφιαλώνουν Ούζο. Για πολλά χρόνια και οι επόμενες γενιές συνέχισαν την παραγωγή σε οικογενειακά ποτοποιεία τροφοδοτώντας την περιοχή με προϊόντα εξαιρετικής ποιότητας.

 

1977

Η διορατικότητα και οι επιχειρηματικές ανησυχίες ενώνουν 17 μικρούς ποτοποιούς και δημιουργείται η ΠΟΤΟΠΟΙιΑ – ΟΙΝΟΠΟΙΙΑ ΘΡΑΚΗΣ Α.Β.Ε.Ε. με έδρα την πόλη της Κομοτηνής, εγκατεστημένη σε ένα μικρό Ποτοποιείο.περιθώρια της περιοχής.

 

1982

Η αυξανόμενη ζήτηση των προϊόντων, οδηγεί στην κατασκευή του σημερινού εργοστασίου της εταιρείας στην Βιομηχανική περιοχή. Η παραγωγή εκσυγχρονίζεται. Δημιουργείται το πρώτο δίκτυο διανομής.

 

1983

Η καθιέρωση των προϊόντων στην περιοχή της Θράκης οδηγεί στο επόμενο βήμα, τη δημιουργία Υποκαταστήματος στην Πόλη της Θεσσαλονίκης και τη διεύρυνση της αγοράς πέρα από τα στενά περιθώρια της περιοχής.

 

1984

Το Θρακιώτικο ούζο ταξιδεύει για πρώτη φορά πέρα από τα σύνορα. Οι πρώτες φιάλες τοποθετούνται στα ράφια των καταστημάτων της Γερμανίας.

 

1999

Η Ποτοποιϊα – Οινοποιϊα Θράκης διευρύνει τους τομείς της παραγωγής της και στο Απόσταγμα. Ξεκινά ή παραγωγή Τσίπουρου.

 

Σήμερα ...

Η Ποτοποιϊα – Οινοποιϊα Θράκης είναι μια από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις παραγωγής Ούζου και Τσίπουρου στην Ελλάδα με παραγωγή περίπου 9.500.000 φιαλών 0,7 l ετησίως και κατέχει μία από της υψηλότερες θέσεις στον τομέα τον εξαγωγών.

 

Έχοντας σαν βάση την ιστορία μας, την αγάπη για την δουλειά μας, τον σεβασμό στους πελάτες μας και την αφοσίωση στις οικογενειακές μας παραδόσεις, συνεχίζουμε να ποτοποιούμε ατενίζοντας το μέλλον με αισιοδοξία και σιγουριά.

Ούζο

Μπορεί η καταγωγή της ονομασίας του Ούζου να μην μπορεί να προσδιοριστεί επακριβώς καθώς υπάρχουν διάφορες εκδοχές, όπως για παράδειγμα από το αρχαίο ελληνικό ρήμα «όζω» που σημαίνει μυρίζω λόγω του χαρακτηριστικού αρώματος του, ή από του «ού ζω» με την έννοια του «δεν ζώ χωρίς αυτό»,  σύμφωνα όμως με τον γλωσσολόγο Αχιλλέα Τζάρτζανο προέρχεται από τον Τύρναβο  όπου κατά την γευστική δοκιμή μιας νέας ρακής ο υφασματέμπορος Αντώνιος Μακρής αναφώνησε πως επρόκειτο για «Ούζο Μασσαλίας».

 

Σημαντική εμπορική δραστηριότητα στον Τύρναβο αποτελούσε η καλλιέργεια μεταξοσκωλήκων τα εκλεκτότερα των οποίων είχαν προορισμό την Μασσαλία φέρνοντας την επιγραφή «uso Massalia» -για χρήση στην Μασσαλία-. Θέλοντας να επισημάνει την εξαίρετη ποιότητα της ρακής ο Κυρ Αντώνης δανείστηκε την φράση «uso Massalia» και έγινε ο ανάδοχος του ούζου, του εθνικού μας ποτού.

 

Η Καταγωγή του προϊόντος αντίθετα είναι απολύτως Ελληνική καθώς πρόκειται για προϊόν με Π.Ο.Π. (προστατευόμενη ονομασία προέλευσης) και επιτρέπετε να παραχθεί μόνο στην Ελλάδα.

 

Το ούζο προέρχεται από μετουσίωση οινοπνεύματος γεωργικής προέλευσης και αποστάγματος οινοπνεύματος Γεωργικής Προέλευσης με αρωματικούς σπόρους και βότανα όπως γλυκάνισο, μαραθόσπορο, αστεροειδή γλυκάνισο, κάρδαμο ακόμη και μαστίχα Χίου.

 

Η απόσταξη από το νόμο γίνεται σε παραδοσιακούς χάλκινους άμβυκες ασυνεχούς λειτουργίας με χωρητικότητα όχι μεγαλύτερη των 1.000 Λίτρων και δεν μπορεί να έχει αλκοολικό βαθμό λιγότερο από 37,5 % κατ όγκο όπου τουλάχιστον το 20% του εμπεριεχομένου οινοπνεύματος πρέπει να προέρχεται από το απόσταγμα.

 

Οι συνταγές ποικίλλουν και μεταφέρονται με απόλυτη μυστικότητα από γενιά σε γενιά ώστε κάθε ούζο να έχει τα δικά του ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που το κάνουν να ξεχωρίζει.

 

Χαρακτηριστικά του είναι η διαύγειά του, το έντονο άρωμα γλυκάνισου και η αλλαγή στο χρώμα του με την προσθήκη νερού ή πάγου (γαλάκτωμα).

Τσίπουρο

Τσίπουρο ονομάζεται το απόσταγμα που προέρχεται από τον πολτό που απομένει μετά την έκθλιψη και πίεση των σταφυλιών, (τα στέμφυλα των σταφυλιών) αφού προηγουμένως έχει υποστεί αλκοολική ζύμωση.

 

Σε πολλές περιπτώσεις συνδυάζεται και από την Γεωγραφική περιοχή που παράγεται.

 

Καρπός της μακροχρόνιας πείρας και της άριστης γνώσης της τέχνης της απόσταξης είναι τα αποστάγματα της Ποτοποιιας- Οινοποιϊας Θρακης Α.Β.Ε.Ε.

 

Οι ιδιαιτερότητες που παρουσιάζει ο καρπός της αμπέλου απαιτούν ιδιαίτερο χειρισμό, μεγάλη προσπάθεια, αγάπη και γνώση για να αποφέρουν ένα ικανοποιητικό αποτέλεσμα.

 

Σε παραδοσιακούς χάλκινους άμβυκες ασυνεχούς λειτουργίας χωρητικότητας 1.000 lit η στεμφυλόμαζα αποστάζεται με συνεχή επαγρύπνηση ενώ γίνεται διαχωρισμός σε τρία κλάσματα, κεφαλές – καρδιά – ουρές. Κατόπιν συλλέγονται οι «καρδιές» των αποστάξεων και «βράζονται» για δεύτερη φορά. Με τον ίδιο τρόπο απομακρύνονται και πάλι οι «κεφαλοουρές», επιτυγχάνοντας ένα «διπλό απόσταγμα καρδιάς».

 

Χαρακτηριστικά του, το πλούσιο άρωμα, η ήπια γεύση η κρυστάλλινη διαύγεια και η κορυφαία ποιότητα.

Κρασί

Η Ελλάδα, πέραν του ότι είναι η γενέτειρα του Διονύσου, του θεού του κρασιού, είναι και η γενέτειρα της οινοποιίας. Το κρασί από τα νησιά της Χίου και της Θάσου, ήταν φημισμένο σε όλο τον αρχαίο κόσμο. Για ποικίλους ιστορικούς και κοινωνικούς λόγους, καθώς και εξαιτίας διαφόρων φυσικών καταστροφών, η τέχνη της οινοποιίας παραμελήθηκε απ’ τα μέσα του 19ου αιώνα μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1960. Τότε ήταν που οι παραδόσεις της οινοποιίας άρχισαν να αναβιώνουν και σήμερα μπορεί κανείς να βρει πολλά εξαιρετικά ελληνικά κρασιά που παράγονται σε όλη τη χώρα. Τα ελληνικά κρασιά, παράγονται από ποικιλίες σταφυλιού που πολλές από αυτές είναι άγνωστες στους φίλους του κρασιού της Δύσης.

 

Οι τέσσερις βασικές κατηγορίες που διακρίνονται είναι:

  • Οίνοι ΠΟΠ: Τα «προϊόντα ΠΟΠ» είναι αυτά με «Προστατευόμενη Ονομασία Προέλευσης». Σε αυτή την κατηγορία οίνων εντάσσονται οι ελληνικοί οίνοι με Ονομασία Προέλευσης (VQPRD), δηλαδή οι οίνοι ΟΠΑΠ και οι οίνοι ΟΠΕ (οίνοι ΠΟΠ της Ελλάδας).
  • Οίνοι ΠΓΕ: Τα προϊόντα ΠΓΕ είναι αυτά με «Προστατευόμενη Γεωγραφική Ένδειξη». Σε αυτή την κατηγορία οίνων εντάσσονται όλοι οι Τοπικοί Οίνοι και όσοι από τους οίνους με «Ονομασία κατά Παράδοση» έχουν ταυτοχρόνως και θεσπισμένη γεωγραφική ένδειξη, δηλαδή η Βερντέα και 15 ρετσίνες (οίνοι ΠΓΕ της Ελλάδας).
  • Ποικιλιακοί οίνοι: Οι ποικιλιακοί οίνοι είναι μια νέα κατηγορία οίνων, στην οποία θα εντάσσονται όσοι επιτραπέζιοι οίνοι πληρούν τις προϋποθέσεις και τους ελέγχους που ορίζονται στο άρθρο 63 του Κανονισμού 607/2009. Οι οίνοι αυτοί αποκτούν το δικαίωμα αναγραφής της χρονιάς εσοδείας και της ποικιλιακής τους σύνθεσης (αλλά όχι της γεωγραφικής τους ένδειξης), σε αντίθεση με τους απλούς επιτραπέζιους οίνους
  • Επιτραπέζιοι οίνοι: Οι «απλοί» επιτραπέζιοι οίνοι είναι μια κατηγορία οίνων όπου εντάσσονται όλα τα κρασιά που δεν ανήκουν φυσικά στις κατηγορίες ΠΟΠ και ΠΓΕ, αλλά ούτε και στην κατηγορία των ποικιλιακών οίνων. Οι επιτραπέζιοι οίνοι εξακολουθούν να μην έχουν το δικαίωμα αναγραφής ούτε της χρονιάς εσοδείας, ούτε των ποικιλιών που συμμετέχουν στη σύνθεσή τους.

 

Οι οίνοι ΠΟΠ της Ελλάδας («Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης») περιλαμβάνουν την κατηγορία ελληνικών οίνων «Οίνοι Ονομασίας Προέλευσης» (ΟΠΑΠ και ΟΠΕ).

 

Η κατηγορία Ο.Π.Α.Π. (Ονομασία Προέλευσης Ανωτέρας Ποιότητας), περιλαμβάνει πολλά από τα καλύτερα κρασιά της Ελλάδας. Υπάρχουν 20 περιοχές ως τώρα που έχουν δικαίωμα Ονομασίας Προέλευσης. Στη Βόρεια Ελλάδα, υπάρχουν οι ονομασίες Ζίτσα, Αμυνταίο, Γουμένισα και Νάουσα. Στη Χαλκιδική η Ονομασία Πλαγιές Μελιτονά, στη Θεσσαλία ο Αγχίαλος και το Ραψάνη. Κοντά στην Αθήνα, υπάρχει η ονομασία της Κάντζας, στην Πελοπόννησο, οι ονομασίες της Πάτρας, Μαντινεία και Νεμέα. Στα Ιόνια νησιά, υπάρχει το Ρόμπολα Κεφαλονιάς και στα νησιά της Πάρου, της Λήμνου, της Ρόδου και της Σαντορίνης υπάρχουν το Πάρος, το Λήμνος, το Ρόδος, το Σαντορίνη. Τέλος, στην Κρήτη υπάρχουν οι ονομασίες Προέλευσης Αρχάνες, Πεζά, Σητεία και Δάφνες.

 

Οι οίνοι ΠΓΕ της Ελλάδας («Προστατευόμενης Γεωγραφικής Ένδειξης») περιλαμβάνουν την κατηγορία ελληνικών οίνων Τοπικοί Οίνοι και κάποιους από τους οίνους με «Ονομασία κατά Παράδοση». Κατά την ευρωπαϊκή και την ελληνική οινική νομοθεσία οι τοπικοί οίνοι αποτελούν υπο-κατηγορία των επιτραπέζιων και έχουν αναπτυχθεί πολύ, τόσο στην Ελλάδα, όσο και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Θεσπίστηκαν για να ενισχυθούν οι έννοιες της αυθεντικότητας και της τυπικότητας και είχαν εξαρχής το δικαίωμα αναγραφής της χρονιάς της εσοδείας και της ποικιλιακής σύνθεσης, ενώ γι’ αυτούς καθορίζονται τόσο γεωγραφικά όρια, όσο και ποικιλιακές συνθέσεις.

Λικέρ παραδοσιακά

Ανάμεσα στους πρωταγωνιστές της ελληνικής γεύσης, δεν μπορεί παρά να συγκαταλέγονται και τα  τοπικά, παραδοσιακά λικέρ. Προϊόντα όπως τριαντάφυλλο, κράνα, δαμάσκηνο, μέντα, μαστίχα, καρυδάκι, αλλά και πολλά άλλα, «δανείζουν» το άρωμα και τη γεύση τους στο οινόπνευμα με συναρπαστικά αποτελέσματα.

 

Γνωστότερα από αυτά είναι η μαστίχα Χίου, από το γνωστό μαστιχόδεντρο που φύεται αποκλειστικά στο νότιο μέρος του νησιού, το Κίτρο Νάξου, το Κουμ Κουάτ, το «χρυσό πορτοκάλι» όπως λέγεται της Κέρκυρας, η πατρινή αρωματική Τεντούρα, από απόσταγμα κανέλλας και γαρίφαλου,  που σύμφωνα με την παράδοση η προέλευση της ανάγεται στον 15ο αι., ενώ οι παλαιοί την ονόμαζαν  μοσχοβολήθρα», λόγω του έντονου αρώματός της, και έχει χρήση κυρίως χωνευτικού ποτού, μετά από ένα καλό γεύμα.

Η «Πνευματοποιεία » και η «Ποτοποιία»...

Ο Γεώργιος Καλλικούνης, με έντονες τις μνήμες της παιδικής ηλικίας και με εφόδιο τις γνώσεις και εμπειρίες της πολύχρονης παραμονής του στην Τεργέστη συνδυάζει και εκχυλίζει χρησιμοποιώντας οινόπνευμα από σταφίδα και κρασί μία μεγάλη ποικιλία αρωματικών φυτών, βοτάνων, ριζών ακόμη και λουλουδιών όπως το τριαντάφυλλο το γιασεμί και το αγιόκλημα που ευδοκιμούν σε αφθονία στους μπαξέδες της Καλαμάτας.

 

Φύλλα δάφνης, μέντας, αψιθιάς, ρίζες αγγελικής, αλόης, πικρόξυλο, σπόροι κέδρου, γλυκάνισου, κούλιαντρου, κακουλές, δεσποτικό και πολλά άλλα διαβρέχονται με οινόπνευμα και αποστάζονται σε χάλκινους άμβυκες. Άνθη λεμονιάς, νεραντζιάς, μοσχοκάρυδο, κανέλλα, βανίλλια, φλύδες κασκαρίλλας και αρωματικού καλαμιού εκχυλίζονται σε διάφορους οινοπνευματικούς βαθμούς σε ξύλινους εκχυλιστήρες.

 

Τα άνθη με το λεπτό άρωμα όπως το τριαντάφυλλο απλώνονται σε λεπτές στοιβάδες σε στρώμα καθαρού ζωικού λίπους για παραλαβή του αιθερίου ελάιου το οποίο μετά διαβρέχεται με οινόπνευμα.

 

Ο εξάδελφος του Γεωργίου Καλλικούνη, Νικόλαος Καλλικούνης καθηγητής της Φαρμακολογίας και Κοσμήτορας της Ιατρικής Σχολής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών διαπρεπής μελετητής των ιδιοτήτων των φαρμακευτικών φυτών συνδράμει ουσιαστικά το έργο του Γ. Καλλικούνη προτείνοντας την χρήση νέων βοτάνων όπως της Γαλάνγκας, της Αρτεμησίας, φύλλων ευκάλυπτου και άλλων.

 

Συγχρόνως διαχωρίζεται η παραγωγή σούμας από στέμφυλα (ρακή) από το απόσταγμα των αρωματικών φυτών, το οποίο είναι πλέον ένα νέο ποτό χωρίς στέμφυλα με αρωματικό και γευστικό χαρακτήρα προσομοιάζον με το Γαλλικό Αψέντι και το απόσταγμα γλυκόριζας που κυριάρχησε στην Γαλλία και είναι ο πρόδρομος του σημερινού Pastis.

 

Το χαρμάνι αργότερα εμπλουτίστηκε με νέους αρωματικούς σπόρους όπως κορίανδρο, γλυκάνισο αστεροειδή και μαστίχη Χίου.

 

Το την επιχείρηση αναλαμβάνει ο Νικόλαος Καλλικούνης γιος του Γεωργίου ο οποίος προσανατολίζεται αρχικά στην παραγωγή οινοπνεύματος.

 

Ήδη από το 1864 λειτουργούν στην Καλαμάτα «Βιομηχανικά καταστήματα» τα οποία παράγουν οινόπνευμα από ζυμούμενα στέμφυλα (σούμες) τα οποία χρησιμοποιούν καύσιμο ύλη πυρήνα η ξύλα.

 

Από το 1884 η οινοπνευματοποιία στην Καλαμάτα εκσυγχρονίζεται με την εγκατάσταση από Γαλλικές Εταιρείες σύγχρονων ατμοκίνητων «ανακαθαριστήρων» με δυνατότητα επεξεργασίας σταφίδων, σύκων και κρασιών.

 

Η ετήσια παραγωγή μόνο στην Μεσσηνία ανέρχεται σε 200.000 οκάδες ή 324.000 λίτρα οινοπνεύματος.

 

Ο Νικόλαος Καλλικούνης εξειδικεύεται στην παραγωγή αποσταγμάτων από τα εκλεκτά κόκκινα κρασιά της Νεμέας και της Μαντινείας καθώς και από Μοσχάτο από την περιοχή της Πάτρας. Με συνεχή ταξίδια στην περιοχή του Κονιάκ στην Γαλλία μυείται στην ιδιαίτερη διαδικασία της ανάμειξης (blending) αποσταγμάτων διαφορετικής προέλευσης με κύριο σκοπό την ανάπτυξη της ιδιαίτερης ικανότητας «πρόγευσης» του τελικού προϊόντος από το μέλλον προβλέποντας την διαρκή ανταλλαγή αρωμάτων και γεύσεων κατά την διάρκεια παραμονής στα δρύινα βαρέλια. Τά προϊόντα της ποτοποιίας αποκτούν γρήγορα μεγάλη φήμη σε όλη την Ελλάδα.

 

Το εργοστάσιο στην Καλαμάτα επεκτείνεται και ο Ν.Καλλικούνης ανοίγει υποκατάστημα στην Αθήνα λιανικής πώλησης στην οδό Σταδίου.

 

Στο περιοδικό ENCYCLOPEDIE CONTEMPORAINE - REVUE HEBDOMADAIRE UNIVERSELLE DES SCIENCES, DES ARTS ET DE L’ INDUSTRIE στο φύλλο της 29 Μαρτίου 1896 υπάρχει εκτενής αναφορά στην δραστηριότητα της Ποτοποίιας Καλλικούνη.

 

Ο Γάλλος δημοσιογράφος Georges De Margis επισκέπτεται την Καλαμάτα και την Ποτοποιία και γράφει μεταξύ άλλων: «Το εργοστάσιο Καλλικούνη είναι αναμφισβήτητα από τα πλέον ονομαστά στην Ελλάδα και σε όλη την Μεσογειακή Ευρώπη.

 

Είναι εξοπλισμένο με τα πλέον σύγχρονα μηχανήματα και παράγει ετησίως 350.000 λίτρα Λικέρ, μεταξύ των οποίων Ρακή, μαστίχα, λεμόνι, Μέντα, Λικέρ καφέ και σοκολάτα, λικέρ από πικραμύγδαλα, Δεσποτικό, Λικέρ πορτοκάλι, αχλάδι, βύσσινο, όλα από φυσικές πρώτες ύλες της περιοχής της Μεσσηνίας. Εκτός όμως από τα παραπάνω η επιχείρηση του Ν.Καλλικούνη παράγει και εξαιρετικής ποιότητος Cognac, το οποίο μπορεί να συναγωνισθεί άνετα με τις καλύτερες μάρκες της Γαλλίας.

 

Στο κέντρο της πόλης ο Ν. Καλλικούνης έχει ιδρύσει κατάστημα λιανικής πωλήσεως όπου κάθε ημέρα από το πρωί έως το βράδυ συρρέουν 2.000 άτομα για να δοκιμάσουν τα ποτά και τα αποστάγματα της Εταιρείας».

 

Το 1894 επισκέπτεται την Καλαμάτα ο ποιητής Γ. Σουρής ο οποίος δοκιμάζει ελιές Καλαμών και ποτά του Καλλικούνη.

 

Ενθουσιασμένος γράφει στον "Ρωμηό" (Φύλλο της 2 Απριλίου 1894):

...να κι’ ένας τενεκές λαδιού...

ανοίξετε το κιούπι μα να κι’ ελιές των Καλαμών σπουδαίαις δηλαδή αφήσετε με μερικές να στείλω του Τρικούπη…

Να και μπουκάλαις με κρασί ...

αμάν Χριστέ κι’ ας φέξη..

αφήστε το να χύνεται ...

είναι πολύ κι’ ας τρέξη ...

να και ρακί, κονιάκ, σαρτρέζ του Καλλικούνη ...

γι’ αυτά τα αθάνατα ποτά καθένας μας φθονεί …

Στην μεγάλη Διεθνή Έκθεση στο Παρίσι το 1900

Στην αρχή του εικοστού αιώνα πραγματοποιείται στο Παρίσι η μεγάλη Διεθνης Εκθεση EXPOSITION UNIVERSELLE στο Πεδίο του Άρεως με Πρόεδρο της Οργανωτικής Επιτροπής τον GUSTAVE EIFFEL

Παρουσιάζονται σε ένα καταπληκτικό χώρο εκτάσεως πολλών χιλιάδων τετρ.μέτρων όλα τα τεχνολογικά επιτεύγματα με κύριο εκθεμα τον Πύργο του EIFFEL.

 

Συμετέχουν 76.000 εκθέτες από όλες σχεδόν τις χώρες και την εκθεση επισκέπτονται 50 εκατομμύρια επισκέπτες ( αριθμός ρεκόρ μέχρι σήμερα ).

 

Την Ελληνική συμμετοχή λόγω της σπουδαιότητας του γεγονότος και της ευκαιρίας προβολής του Νεώτερου Ελληνικού Κράτους συντονίζει ειδική επιτροπή η Comissariat Hellenique pour l’ exposition Universelle de 1900 μαζί με την Ελληνική Πρεσβεία στο Παρίσι.

 

Ο Ν.Καλλικούνης συμετέχει στην Εκθεση με περίπτερο της Ποτοποιίας στο Grand Palais οπου εκθέτονται όλα τα προιόντα όπως Λικέρ και Κονιάκ.

 

Καθ’ όλη την διάρκεια της Έκθεσης από τις 15 Απριλίου έως την 12η Νοεμβρίου 1900 επισκέπτονται το Εκθετήριο της Ποτοποιίας πάνω από 25.000 επισκέπτες οι οποίοι δοκιμάζουν τα Λικέρ και το Κονιάκ του Ν.Καλλικούνη τα οποία δημιουργούν τόσο ευνοϊκές κριτικές ώστε το περίφημο Café Anglais κέντρο καλλιτεχνών στο Παρίσι στην Boulevard des Italiens παραγγέλνει μεγάλη ποσότητα φιαλών Λικέρ και Κονιάκ, τα οποία πήραν τιμητική θέση στην κάβα του καλύτερου εστιατορίου του Παρισιού.

 

Κατά την διάρκεια της Έκθεσης γίνονται διαγωνισμοί και γευσιγνωσίες κρασιών και ποτών οπου ο Ν.Καλλικούνης κερδίζει χρυσό μετάλλιο για τα Λικερ και το Κονιάκ.

 

Η τιμητική αυτή διάκριση για την Ελληνική επιχείρηση εορτάσθηκε με την παρουσία της ακμάζουσας Ελληνικής παροικίας στο Παρίσι στην Ελληνική Πρεσβεία.

Οι καλαματιανοί ποτοποιοί

Στην εκπνοή του 20ού αιώνα και ενώ στο διάστημα της τελευταίας 15ετίας εμφανίστηκαν στην ελληνική οικονομική ζωή πλήθος νέες και δυναμικές εν πολλοίς επιχειρήσεις, τα λεγόμενα νέα επιχειρηματικά «τζάκια», υπάρχουν αρκετές βιομηχανικές και εμπορικές επιχειρήσεις που είτε έχουν κλείσει ή σύντομα πρόκειται να γιορτάσουν την πρώτη εκατονταετία της ζωής τους. Είναι κάποιες γνωστές και άγνωστες επιχειρήσεις που συνεχίζουν την οικονομική δραστηριότητά τους, οι περισσότερες μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, ενώ στα ίδια αυτά χρόνια κάποιες άλλες περισσότερο γνωστές έπαψαν να υπάρχουν. Στην καταγραφή της ιστορίας τους, η οποία επί της ουσίας αποτελεί ιστορία της ελληνικής οικονομίας, αποβλέπει η έρευνα που από σήμερα αρχίζει «Το Βήμα της Κυριακής».

 

Από το 1850, όταν η ελληνική βιομηχανία έκανε τα πρώτα εξαιρετικά δειλά της βήματα, αρχίζει η ιστορία της Ποτοποιίας Καλλικούνη, της παλαιότερης σήμερα ελληνικής ποτοποιίας και μιας εκ των παλαιοτέρων ελληνικών βιομηχανιών, που σε λίγο θα καταγράψει 150 χρόνια συνεχούς λειτουργίας και δεύτερο αιώνα στη «ζωή» της.

 

Η επιχείρηση δημιουργήθηκε στην Καλαμάτα, από τον Γ. Καλλικούνη, όταν επέστρεψε μετά τις σπουδές του από την Τεργέστη, πτυχιούχος πλέον Φυσικών Επιστημών. Ιδρύει το Ατμοκίνητο Οινοπνευματοποιείο και σήμερα την ποτοποιία πλέον διευθύνει η τέταρτη γενιά της οικογένειας, η οποία και ευελπιστεί ότι σύντομα, εντός του 2000, θα τη μετατρέψει από παραδοσιακή οικογενειακή σε πολυμετοχική επιχείρηση, εισάγοντάς τη στην Παράλληλη Αγορά του Χρηματιστηρίου Αξιών Αθηνών.

 

Η ίδρυση της επιχείρησης συμπίπτει χρονικά με την πρώτη παρατεταμένη ύφεση της αναιμικής ελληνικής οικονομίας που άρχισε το 1848. Και η εφημερίδα «Αιών» στις αρχές του 1853 έγραφε: «Ο δριμύς χειμών του 1850, η σιτοδεία του 1851 και η καταστροφή της σταφίδος το 1852, ιδού τα αίτια της παρά παν άλλο βεβαιοτέρας δυστυχούς καταστάσεως ημών».

 

Οταν ο Γ. Καλλικούνης πήρε λοιπόν την απόφαση του «επιχειρείν» η οικονομική συγκυρία κάθε άλλο παρά ευνοϊκή ήταν και ως εκ τούτου το «ρίσκο» ήταν εξαιρετικά μεγάλο. Στη νέα επιχείρηση ο νεαρός φυσικός εκχύλιζε με οινόπνευμα και στη συνέχεια απόσταζε μια μεγάλη ποικιλία αρωματικών φυτών, σπόρων, φύλλων, αρωματικών ριζών κτλ. Παρήγαγε μια μεγάλη σειρά αρωματικών αποσταγμάτων, τα οποία χρησιμοποιούνται για την παραγωγή ηδυπότων.

 

Ετσι για πρώτη φορά παράγονται στην Ελλάδα μαστίχα, ρακί, λεμόνι, κέρασο, κακάο, σαρτρέζ, καφές, πικρόν, γαρίφαλο, κίνα, δεσποτικό, αμύγδαλο, κάκουλες, τριαντάφυλλο, μέντα, άνθος λεμονιάς, φράουλα κτλ. Τα ποτά με τις πρωτόγνωρες γεύσεις γίνονται γρήγορα γνωστά και αποκτούν μεγάλη φήμη.

 

Το 1891 ο Γ. Καλλικούνης πεθαίνει και τη διεύθυνση της ποτοποιίας αναλαμβάνει ο Ν.Καλλικούνης, χημικός - οινολόγος, που μόλις έχει τελειώσει τις σπουδές του στη Γαλλία. Η φήμη των προϊόντων της όμως είναι τέτοια που όταν το 1894 ο ποιητής Γ. Σουρήςεπισκέπτεται την Καλαμάτα γράφει στον «Ρωμηό» της 2ας Απριλίου του ίδιου χρόνου:«(...) να και ρακί, Κονιάκ, Σαρτρέζ, Λικέρ του Καλλικούνη (...) γι' αυτά τ' αθάνατα ποτά καθένας μάς φθονεί (...)».

 

Οι ξένες αγορές βρίσκονται πλέον στο επίκεντρο της νέας στρατηγικής που διαμορφώνει ο διάδοχος. Η ποτοποιία αρχίζει διεθνή εξόρμηση και τα προϊόντα της ­ ποτά και κρασιά ­ περιφέρονται από διεθνή έκθεση σε διεθνή έκθεση, κερδίζοντας το ένα μετά το άλλο χρυσό μετάλλιο και διακρίσεις. Απόδειξη της διεθνούς καριέρας των προϊόντων της αποτελεί το γεγονός ότι στο αρχείο της εταιρείας φυλάσσονται 46 χρυσά μετάλλια και διπλώματα απονομής διακρίσεων.

 

Σύμφωνα με όσα καταγράφονται στην «Encyclopedie Contemporaine» της 29ης Μαρτίου του 1896, «το κατάστημα λιανικής πωλήσεως της ποτοποιίας στην Καλαμάτα το επισκέπτονται καθημερινώς από το πρωί ως το βράδυ 2.000 άτομα, τα οποία δοκιμάζουν τα προϊόντα της εταιρείας». Και το 1897 ο δήμος του Παρισιού προσκαλεί τον Ν. Καλλικούνηνα συμμετάσχει ως κριτής ποτών και κρασιών στην έκθεση που έγινε στην ίδια πόλη. Στις 16 Φεβρουαρίου του 1900 ο τότε βασιλιάς Γεώργιος Α' απένειμε στον ιδιοκτήτη της εταιρείας τον Σταυρό του Σωτήρος για τις υπηρεσίες του στην ελληνική βιομηχανία οινοπνευματωδών.

 

Το 1919 και αφού η επιχείρηση έχει αποκτήσει διεθνή δραστηριότητα και φήμη ο Ν.Καλλικούνης πεθαίνει. Η ποτοποιία περνάει στα χέρια της συζύγου του Κλειώς Καλλικούνηκαι στις τρεις αδελφές του, οι οποίες και προετοιμάζουν τον διάδοχο, τον επίσης Ν.Καλλικούνη. Ετσι από το 1919 ως το 1936 η επιχείρηση διευθύνεται από τις τέσσερις γυναίκες, οποίες και αποδεικνύονται εξαιρετικά ικανές, αφού κατόρθωσαν να περάσουν από τις συμπληγάδες των συνεπειών της μικρασιατικής καταστροφής και της οικονομικής κρίσης του 1930-31 και των αναταράξεων του Μεσοπολέμου.

 

Το νέο αφεντικό, που έχει σπουδάσει και αυτός χημικός - οινολόγος στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, αναλαμβάνοντας την επιχείρηση κατασκευάζει νέο εργοστάσιο στην Καλαμάτα και συνεχίζει την παραγωγή οινοπνευματωδών ποτών υψηλής ποιότητας. Λίγο αργότερα έρχονται ο πόλεμος και η Κατοχή. Το εργοστάσιο επιτάσσεται από τους Ιταλούς και δουλεύει πλέον γι' αυτούς καθ' όλο το διάστημα της Κατοχής. Ουσιαστικά η ποτοποιία αρχίζει να ξαναποκτά το παλαιό της κύρος και τη φήμη της μετά το 1950, που διεκδικεί εκ νέου τις διεθνείς αγορές για τα προϊόντα της. Πράγματι και το 1960 ο τότε βασιλιάςΠαύλος απονέμει στον ιδιοκτήτη της τον τίτλο του προμηθευτή της βασιλικής αυλής. Η παρουσία των προϊόντων της στις διεθνείς εκθέσεις είναι σταθερή και φυσικά οι εξαγωγές της.

 

Το 1980 η επιχείρηση πέρασε στα χέρια της τέταρτης γενιάς της οικογένειας, στους κκ. Γ.και Β. Καλλικούνη, οι οποίοι επιχειρούν να αναδείξουν την ποτοποιία στις νέες, ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί τόσο στην ελληνική όσο και στη διεθνή αγορά. Ετσι συνεχίζει να εξάγει ούζο και μπράντι στη Γερμανία, στις ΗΠΑ, στον Καναδά και στην Αυστραλία και διατηρεί το προνόμιο του αποκλειστικού προμηθευτή ούζου του κρατικού μονοπωλίου οινοπνευματωδών ποτών της επαρχίας Κεμπέκ, με συνεχώς αυξανόμενες πωλήσεις.

Το 1991 μάλιστα πραγματοποίησε επένδυση 500 εκατ. δρχ. και κατασκεύασε νέο σύγχρονο εργοστάσιο ποτοποιίας 3.000 τ.μ. στη βιομηχανική περιοχή της Καλαμάτας με τέσσερις μεγάλες γραμμές εμφιάλωσης και μεγάλο αριθμό δρύινων βαρελιών για την παλαίωση των αποσταγμάτων, καθώς και με πλήρως εξοπλισθέν χημικό/ ερευνητικό εργαστήριο, συνολικού κόστους 60 εκατ. δρχ. Σήμερα παράγει 70 διαφορετικά προϊόντα, που καλύπτουν όλο το εύρος των ποτών της σύγχρονης κατανάλωσης ενώ το μεγαλύτερο μέρος των πωλήσεών της προέρχονται από την εξαγωγική δραστηριότητά της.

 

Οπως και αρκετοί άλλοι έλληνες επιχειρηματίες «γοητεύθηκαν» από το «Ελντοράντο» της Ανατολικής Ευρώπης ­ που τελικώς κάθε άλλο παρά τόπος ευκαιριών αποδείχθηκε ­ έτσι και οι αδελφοί Καλλικούνη παραμελώντας τις παραδοσιακές αγορές τους στράφηκαν προς τις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ενωσης και τη Βουλγαρία. Αρχικώς βεβαίως αποκόμισαν κέρδη, αφού οι πωλήσεις ανήλθαν στα 2 δισ. δρχ., μεσοπρόθεσμα όμως έχασαν και άρχισε πλέον ο αναπροσανατολισμός και πάλι στις παραδοσιακές δυτικές αγορές, δίνοντας παράλληλα έμφαση στην εσωτερική αγορά με την παραγωγή νέων προϊόντων (π.χ. έτοιμων κοκτέιλ). Οι πωλήσεις της εταιρείας εφέτος θα διαμορφωθούν στα 1,5 δισ. δρχ. και τα κέρδη της θα ανέλθουν στα 150 εκατ. δρχ. Τα προϊόντα της εξάγονται στις ΗΠΑ, στον Καναδά, στην Ελβετία, στο Ισραήλ, στην Ολλανδία, στη Γερμανία.

 

Το επόμενο μεγάλο βήμα της παραδοσιακής ποτοποιίας θα είναι να διαβεί τις «πύλες της Σοφοκλέους» και η μετοχή της να διαπραγματευθεί στην Παράλληλη Αγορά του Χρηματιστηρίου, έτσι ώστε με νέα, υγιή κεφάλαια να χρηματοδοτήσει την ανάπτυξή της στον νέο αιώνα που ανατέλλει.

 

 


 

 

Κάποια από τα Ελληνικά Παραδοσιακά Αλκοολούχα Ποτά

 

 

Ούζο. Αποκλειστικά ελληνικό!

 

Στο γαλάζιο του Αιγαίου πελάγους έρχεται να προστεθεί το λευκό του γλυκάνισου. Ένας αρχαίος πολιτισμός. Ένα αλκοολούχο αποκλειστικά Ελληνικό.

 

Η λέξη ούζο είναι μια λέξη που δεν μεταφράζεται. Είναι ένα όνομα διακριτικό, κατά παράδοση, ενός αποστάγματος που η ιστορία του χάνεται στα βάθη των αιώνων. Τις αρχές του πρέπει να τις αναζητήσουμε στην Αίγυπτο, απ’ όπου η απόσταξη πέρασε στην Ελλάδα. Αρχικός προορισμός η κατανάλωση στον ελληνικό χώρο, που τότε περιλάμβανε και τη Μικρά Ασία. Οι εμπορικές δάφνες ήρθαν στη συνέχεια.

 

Το ούζο μας είναι ένα αλκοολούχο ποτό με άνισο που παράγεται παραδοσιακά και αποκλειστικά στην Ελλάδα. Ιδιαίτερα μετά την κατοχύρωση της αποκλειστικής παραγωγής ούζου στην Χώρα μας, το παραδοσιακό μας ποτό προσφέρει δυνατότητες μεγάλης επιτυχίας στην διεθνή αγορά.

 

 

Τσίπουρο ή Τσικουδιά

 

Το τσίπουρο, ή τσικουδιά, είναι ένα αυθεντικό Ελληνικό προϊόν, συνδεδεμένο άρρηκτα με τον τρόπο ζωής, φιλοξενίας και διασκέδασης των Ελλήνων. Είναι το απόσταγμα των στεμφύλων της σταφυλής. Η παραγωγή του ξεκινά από την επιλογή των ποικιλιών των σταφυλιών, συνεχίζεται με την προσεκτική ζύμωση των στεμφύλων τους (τις φλούδες που μένουν μετά το πάτημα των σταφυλιών και την εξαγωγή του μούστου για την παραγωγή κρασιού) και ολοκληρώνεται με την αργή απόσταξη τους (των ήδη ζυμωθέντων στεμφύλων).

 

Το τσίπουρο, ως ποτό που προέρχεται από το σταφύλι, μας παραπέμπει διαχρονικά στις παραδοσιακές αξίες της Ελληνικής φύσης, στα πολύτιμα αγαθά της υπαίθρου μας, στο αυθεντικό και στο φιλόξενο του χαρακτήρα των ανθρώπων της. Από παλιά παραμένει το κατ’ εξοχήν κέρασμα της φιλοξενίας μας. Είναι το ποτό που μας χαλαρώνει, μας κάνει να συμμετέχουμε, να επικοινωνούμε με την παρέα μας και μας ενώνει γύρω από ένα τραπέζι με μεγάλη ποικιλία από μικρά πιάτα πικάντικων Ελληνικών μεζέδων του βουνού και της θάλασσας που εναλλάσσονται διαρκώς. Πράγματι, έντονες γεύσεις κρεατικών και θαλασσινών, με ποικίλους τρόπους μαγειρεμένων, ώριμα τυριά και αλλαντικά και καθαρές γεύσεις από γήινους μεζέδες όπως λαχανικά τουρσί, άγρια μανιτάρια στη σχάρα, ντομάτα με χοντρό αλάτι, ελιά με παξιμάδι, πατάτα οφτή κ.λπ., είναι ιδανικοί συνοδοί του τσίπουρου αρκεί να μην τρώμε για να χορτάσουμε, αλλά να τσιμπάμε με συχνές διακοπές, για να διεγείρουμε τα γευστικά επιθήλια της στοματικής κοιλότητας.

 

 

Λικέρ

 

Τα λικέρ πρωτοεμφανίζονται τον 13ο αιώνα, θεωρούνται ιστορικοί απόγονοι παρασκευασμάτων με βάση τα βότανα και θεραπευτικές ιδιότητες. Η σύγχρονη χρήση του όρου «λικέρ» άρχισε να χρησιμοποιείται μόλις το 16ο αιώνα.

 

Σήμερα λικέρ λέγονται τα γλυκά αλκοολούχα ποτά με άρωμα από φρούτα, άνθη, καρπούς, σπόρους ή άλλες φυσικές αρωματικές ουσίες και παρασκευάσματα.

 

Έχουν ελάχιστη περιεκτικότητα σε σάκχαρα 10% κ.β. και ελάχιστο αλκοολικό τίτλο 15 %.

 

Για την παραγωγή τους χρησιμοποιείται αλκοόλη γεωργικής προέλευσης, αποστάγματα, αλκοολούχα ποτά ή μίγμα αυτών. Ο αρωματικός χαρακτήρας τους οφείλεται στην επιλογή της κατάλληλης μεθόδου παραλαβής του αρώματος (διαβροχή, εκχύλιση, απόσταξη ή συνδυασμός των τριών), στη συνταγή τους και την τέχνη του ποτοποιού.

 

Τα λικέρ καταναλώνονται με πολλούς τρόπους: σκέτα ή με πάγο, ως aperitif, ή «digestives», ή ως συστατικό για τη δημιουργία κοκτέιλ.

 
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση

Όροι χρήσης: Για ό,τι ένσταση έχετε για τα κείμενα ή τις φωτογραφίες, παρακαλούμε να επικοινωνήσετε μαζί μας.